Αν ο δήθεν Μηλιώνης και ο δήθεν Κασιδιάρης είναι οι δυο βασικές όψεις της ηθικής και συμπεριφορικής προσαρμογής του φιλόδοξου Έλληνα καθώς αναρριχάται τις κλίμακες της εγκληματικότητας και του αμετανόητου θράσους που έχει διαμορφωθεί ως η αξιακή ραχοκοκαλιά της Ελληνικής ανάπτυξης, δηλαδή της περιόδου θεμελίωσης του πραξικοπηματικού καθεστώτος των Μνημονίων, τότε, θα πρέπει να σκιαγραφηθεί και ο συμπρωταγωνιστής του αήθη αριβίστα, εκείνος ο Έλληνας που προσαρμόζεται επικερδώς κρατώντας για τον εαυτό του την θέση του μάρτυρα, και όχι με την χριστιανική, αλλά με την έννοια του σιωπηλού αυτόπτη, εκείνου του μάρτυρα που μεν βλέπει το έγκλημα, αλλά για τον οποιονδήποτε λόγο, ποτέ δεν το αποτρέπει, πόσο μάλλον δεν το τιμωρεί.





Ο οποιοσδήποτε μάρτυρας εγκλήματος είναι πολύτιμος αποκλειστικά και μόνο στον βαθμό που η μαρτυρία του εκφράζεται πέρα από την αφηγηματική της διάσταση, δηλαδή από την στιγμή που η μαρτυρία στοχεύει και συμμετέχει τυπικά και ουσιαστικά σε μια διαδικασία απόδοσης δικαιοσύνης.





Σε κάθε άλλη περίπτωση ο μάρτυρας δεν είναι τίποτε άλλο από κάποιος φλύαρος παρατηρητής με έφεση στο κουτσομπολιό, κατά περίσταση λιγότερο ή περισσότερο κακόηθες. 

Ας βαφτίσουμε αυτόν τον νέο Ελληνικό ανθρωπότυπο ως τον δήθεν Θεοδωράκη, προς τιμή του υπαλλήλου διαπλεκόμενου τηλεοπτικού σταθμού που κατασκεύασε την ιδέα ενός κόμματος στα μέτρα των συμφερόντων που τον εξέθρεψαν και τον υποστηρίζουν.





Ως μάρτυρας προβλημάτων που απαιτούν πολιτική πρωτοβουλία, ο δήθεν Θεοδωράκης είναι εκείνος ο Έλληνας που ταυτόχρονα δεν λέει την παραμικρή λέξη και δεν κάνει την παραμικρή κίνηση για την ταυτοποίηση των ενόχων επί της ουσίας αποκλείοντας την δικαιοσύνη που πρέπει να αποδοθεί πριν υπάρξει οποιαδήποτε συζήτηση περί οποιουδήποτε καθεστώτος διαδεχτεί την παρούσα ανώμαλη κατάσταση.





Ο δήθεν Θεοδωράκης πρώτο καθήκον έχει το να λειτουργεί ως άοπλη πολιτοφυλακή των συμφερόντων που τον εξέθρεψαν. 

Η κυρίαρχη τακτική του είναι να περιχαρακώνει την ατζέντα του δημόσιου διαλόγου ενώ ταυτόχρονα ελέγχει τον τόνο της συζήτησης και κρίνει την ποιότητα των επιχειρημάτων ανάλογα με τις προπαγανδιστικές παραμέτρους που έχουν παγιοποιηθεί ως κανονικότητα στα τηλεοπτικά κανάλια.





Για τον δήθεν Θεοδωράκη, οτιδήποτε παραβαίνει τους κανόνες καλής συμπεριφοράς και ιδεολογικού ύφους που θεωρούνται ευπρεπείς και εγκεκριμένοι από το μέσο τηλεοπτικό κανάλι, οποιαδήποτε φωνή δεν στρογγυλεύει τις λέξεις και δεν κρατάει τον κατάλληλο τόνο, δηλαδή τόνο τόσο χαμηλό ώστε να αποκοιμίζει, κρίνεται και καταδικάζεται βάσει νεφελωδών κατηγοριών περί παράβασης κάποιου αυθαίρετου κώδικα περί του συνιστά «καθώς πρέπει» διάλογο.





Αυτή η εμμονική προσκόλληση του δήθεν Θεοδωράκη στο εξευγενισμένο πρωτόκολλο της τηλεοπτικής ευπρέπειας δεν είναι μια καλοπροαίρετη προσπάθεια διδαχής επικοινωνιακής δεοντολογίας, δεν είναι κάποια αθώα απόπειρα επίκλησης για μια ήρεμη ατμόσφαιρα που θα βοηθήσει στον διάλογο. 

Είναι μια εσκεμμένη τακτική προκειμένου να επιβάλλεται η ίδια η έννοια της διαπραγμάτευσης με κακοποιούς και πραξικοπηματίες που υποδύονται ή χειραγωγούν τους πολιτικούς, ενώ η οργή που προκαλούν αυτοί και τα εγκλήματα τους με την επιβολή όρων διαλόγου τιθασεύεται και καλλωπίζεται διά του συμπεριφορικού πειθαναγκασμού.





Έτσι, ο συγκρουσιακός λόγος, η πολεμική της διαλεκτικής ρητορικής, η παθιασμένη αγόρευση υπέρ αδύναμων και αδικημένων, η επιτακτική απαίτηση για την απόδοση δικαιοσύνης, η στάση εκείνου που δεν θέλει να διαπραγματευτεί σε τίποτε με ένα καθεστώς που δεν σέβεται τις βασικές αρχές του Συντάγματος, είναι «ακραία», «συναισθηματικά τοξική», «γκρίνια», «επαγγελματική μιζέρια».





Ο δήθεν Θεοδωράκης αναγνωρίζει την ύπαρξη προβλημάτων στην σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, αλλά μόνο μέσα από το πρίσμα και τις δομές της πολιτικής διαλεκτικής που τηρεί τους όρους του καθεστώτος που επιβάλλουν το ύφος αντίλογου που θεωρείται ψύχραιμο, ορθολογικό, πολιτικά πολιτισμένο και αποδεκτό. 



Φυσικά, οι όροι αυτοί είναι a priori σχεδιασμένοι ώστε να εξυπηρετούν την συντήρηση και όχι την ανατροπή του καθεστώτος που τους εμπνεύστηκε. 

Έτσι, έχοντας θέσει τους κανόνες εμπλοκής στα στενά όρια της υπαγορευμένης διπλωματίας, ο δήθεν Θεοδωράκης μπορεί ανενόχλητος να συζητάει αφηρημένες έννοιες, απαλλαγμένος από τις δεσμεύσεις της πραγματικότητας, να θεωρητικοποιεί το κάθε ζήτημα μέχρι δημιουργηθεί μια πυκνή ομίχλη από κοινοτοπίες, κλισέ και «καλές» προθέσεις, ένα κομψευόμενο ημίφως που συνειδητά συγκαλύπτει πρόσωπα, γεγονότα, πειστήρια και εγκλήματα.





Γνωρίζοντας τις απολαβές της διαμεσολάβησης, όποτε αναφέρεται στα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, ο δήθεν Θεοδωράκης επιδίδεται στην πώληση χλιαρών απόψεων περί αυτών, ενίοτε λουστράροντας αυτές τις ευυπόληπτες λόγω ουδετερότητας ιδέες με ένα ελαφρύ βερνίκι σε ειδησεογραφική απόχρωση, προκειμένου να γυαλίζουν ελκυστικά με την επείγουσα γοητεία της επικαιρότητας και να είναι εφικτή η διαχείριση της κοινής γνώμης όταν αυτή είναι συναισθηματικά φορτισμένη με κάποιο γεγονός, δηλαδή όταν είναι πιο ευάλωτη.





Όταν όμως έρχεται η στιγμή της απόδοσης δικαιοσύνης, όταν φτάνει η ώρα να αποδειχτεί ότι δεν αρκεί η άποψη περί προβλημάτων για την εξομάλυνση και την κάθαρση της Ελληνικής πολιτειακής ανωμαλίας, ο δήθεν Θεοδωράκης δεν καταθέτει εναντίον κανενός, τηρεί ίσες αποστάσεις, βλέπει το θέμα σφαιρικά, υπενθυμίζει στους πάντες ότι υπάρχουν και χειρότερα, εξαιρεί τον εαυτό του με όποιον τρόπο μπορεί, και εν τέλει λέει και κάνει οτιδήποτε πρέπει προκειμένου ποτέ να μην κατονομαστούν οι ένοχοι και ποτέ να μην επιβληθεί σε αυτούς ποινή.





Τεχνηέντως ή όχι, δεν έχει σημασία, την κρίσιμη ώρα, ο δήθεν Θεοδωράκης ξεχνάει ότι η ατιμωρησία θρέφει το έγκλημα. 

Έτσι, επιμένει να διαδίδει την επικίνδυνη πεποίθηση ότι μπορεί να υπάρξει κοινωνική ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη.





Ο δήθεν Θεοδωράκης μπορεί να παρατηρεί μεν ότι υπάρχει πρόβλημα, μπορεί να δηλώνει πως γνωρίζει ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, ξέρει ότι η Ελλάδα υπό το παρών καθεστώς δεν μπορεί να συνεχίσει επ’ άπειρο, ούτε καν ως τραγελαφική αποικία διοικούμενη από μια χειραγωγούμενη κάστα ντόπιων δωσίλογων που μιμούνται χωρίς ίχνος επιτυχίας μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση.





Δεν οργίζεται όμως με όλα αυτά, δεν χάνει την ψυχραιμία του, δεν θεωρεί καν ότι μπορεί να είναι δικαιολογημένη οποιαδήποτε οργισμένη αγανάκτηση. 

Με νωχέλεια στον λόγο που ταυτίζεται παραπλανητικά με εξευγενισμένο χαρακτήρα και παρερμηνεύεται από αφελείς ως σεβασμός προς τον συνομιλητή, αποφεύγοντας λεκτικές ακρότητες που θα μπορούσαν να τον τοποθετήσουν εύκολα στην άλφα ή στην δείνα συνομοταξία, ο δήθεν Θεοδωράκης σφετερίζεται ύπουλα το προφίλ της διαυγούς νηφαλιότητας, ένας ρόλος που δεν είναι και τόσο δύσκολος εν τέλει σε ένα περιβάλλον όπως η πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της σημερινής Ελλάδας, όπου οι πρωταγωνιστές και οι κυριαρχικές συμπεριφορές ερμηνεύονται μόνο μέσω εγκληματολογικών και ψυχιατρικών προσεγγίσεων.





Όμως, αυτή η ράθυμη, ψευδο-αστική χαλαρότητα, η καλλιέπεια του λόγου, η κοσμιοτάτη διαγωγή, δεν είναι τίποτε άλλο από μια επίκτητη μορφή υποκρισίας και κουτοπονηριάς, ένα δούλεμα ψιλό-γαζί που φοράει τα καλά του παριστάνοντας το savoir vivre, τίποτ’ άλλο παρά μια συστάδα κεκαλυμμένων κινήτρων, δεύτερων σκέψεων και υστεροβουλίας που θεωρείται πρέπουσα αστική συμπεριφορά μόνο από έναν αθεράπευτα επαρχιώτη.





Στην επέκταση της αυτή η αποπροσανατολιστική προσκόλληση στην πολιτισμένη συμπεριφορά εν τω μέσω σφαγής είναι μια μορφή ταξικής συνείδησης με καταβολές στον φθόνο που αισθάνεται η μεσαία τάξη για μια εξιδανικευμένη Ευρώπη στην οποία εσφαλμένα πλην πεισματικά πιστεύει ότι ανήκει πολιτισμικά, ενώ δεν συμβαίνει τίποτε τέτοιο, αφού είναι υπήκοος μιας διεφθαρμένης θεοκρατίας υπό ολοκληρωτικό καθεστώς, μια πραγματικότητα που απέχει από τις ούτως ή άλλως αποστειρωμένες αγιογραφίες μέσα από τις οποίες μας συστήνεται η πεφωτισμένη Ευρώπη.





Μην έχοντας επί της ουσίας καμία αστική κουλτούρα, αφού η Ελλάδα δεν έχει αστική τάξη, παρά μόνο χωριάτες που συνωστίζονται σε γιγαντιαίας έκτασης χωριά, ο δήθεν Θεοδωράκης συγχέει τα κουτούκια του ιστορικού κέντρου με τα μπαρ του Μαραί καθώς νανουρίζει τις ψευδαισθήσεις του και παραγγέλνει τα κρασιά που κάπου διάβασε ότι προτιμούν οι κατά φαντασίαν ομόλογοι του σε εκλεπτυσμένες Ευρωπαϊκές γειτονιές, από τις οποίες ο ίδιος κάποτε πέρασε και ποτέ δεν ακούμπησε.





Ο δήθεν Θεοδωράκης αδυνατεί, αρνείται, δεν θέλει με τίποτε να αποδεχτεί ότι δεν ζει στην Ευρώπη αλλά είναι υπόδουλος αυτής και η οποιαδήποτε σχέση μπορεί να έχει με την Ευρώπη είναι εκείνη η νοσηρή διεργασία ταύτισης από την οποία πάσχει μια δούλα που φθονεί την κυρά της, ταυτόχρονα καλλιεργώντας ενοχές επειδή δεν μπορεί να φτάσει ποτέ την φινέτσα της και την αρχοντιά της, παρά μόνο μπορεί να την πιθηκίζει αξιοθρήνητα.





Και δεν θέλει να το αποδεχτεί ο δήθεν Θεοδωράκης ότι δεν είναι Ευρωπαίος επειδή κατόπιν θα πρέπει να συνομολογήσει όλα εκείνα που ορίζουν την σύγχρονη Ελλάδα ως πτωχευμένη πλην συμφέρουσα αποικία της Ευρώπης και όχι ισότιμο μέλος αυτής. 

Και δεν μπορεί να τα συνομολογήσει αυτά, επειδή είναι άπειρα, και ιδιαίτερα ενοχλητικά, ενώ η Ευρωπαϊκή μωροφιλοδοξία είναι δανεική πλην πολύ βολική.





Οι αυθαίρετες πολιτισμικές ταυτίσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη από τον δήθεν Θεοδωράκη γίνονται για τον ίδιο λόγο που το έκνομο καθεστώς στην Ελλάδα δανείζεται χρήματα από την Ευρώπη εν ονόματι του λαού, και ο λόγος αυτός είναι η αυτοπροστασία. 





Όπως ακριβώς η πολιτική και οικονομική ολιγαρχία που κυβερνά πραξικοπηματικά την Ελλάδα έχει καταχραστεί δισεκατομμύρια που δανείζεται από την Ευρώπη εν ονόματι του λαού που εξαθλιώνει προκειμένου να συντηρήσει το αστυνομοκρατούμενο καθεστώς που εγγυάται την ασφάλεια της, έτσι και ο δήθεν Θεοδωράκης δανείζεται το πολιτισμικό κεφάλαιο της Ευρώπης προκειμένου να τυλίγεται με έναν προστατευτικό μανδύα απυρόβλητης πνευματικής ανωτερότητας και να κρύβεται πίσω από μια δανεική ασπίδα που προστατεύει την μεσοαστική του ταξική ταυτότητα και την θέση του ως διαμεσολαβητή στις διαπραγματεύσεις μεταξύ τυράννων και υποτελών.





Ο δήθεν Θεοδωράκης είναι η εξευγενισμένη, ενήλικη και κυρίως εκλέξιμη εκδοχή της απολίτικης τσογλαναρίας που πιστεύει ότι οι μουχλιασμένες πολυκατοικίες των Ελληνικών τερατουπόλεων, και δη οι μπετονένιες φαβέλες της πρωτεύουσας μπορούν, με την κατάλληλη μουσική επένδυση και διακόσμηση, να μοιάσουν με κάποια μοντέρνα γειτονιά του Βερολίνου, ή έστω και όπως-όπως, να μοιάσουν με οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που είναι, ένα κουφάρι μιας μεγαλούπολης εν τω μέσω κατοχικής εξαθλίωσης.





Ο δήθεν Θεοδωράκης είναι η ενήλικη εκδοχή εκείνου του θλιβερού τσούρμου που επιμένει να αισθητικοποιεί την αστική διάλυση και την προϊούσα σήψη της τσιμεντούπολης επιδεικτικά αγνοώντας το κόστος αυτής της εξαθλίωσης. 

Έτσι, η διακόσμηση της φρίκης ταυτίζεται αυθαίρετα με την δράση εναντίον αυτής. 





Ο αστικός ρεαλισμός δεν έχει κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές προεκτάσεις και σημασίες για τον δήθεν Θεοδωράκη, είναι μόνο ένα φόντο για διασκέδαση και σούρσιμο μεταξύ συνάξεων αυτόκλητης και αυτοσχέδιας σημασίας. 

Τα πάντα είναι πλάνα για βίντεο, δηλώσεις για εκπομπές, ατάκες για συνεντεύξεις, χαριτωμενιές για μπλογκ, μισόλογα, παρεούλα, χαβαλέ.





Ο δήθεν Θεοδωράκης δεν θίγει κανέναν επειδή αποφεύγει εσκεμμένα τις συγκρούσεις, και όταν αυτές προκύπτουν τυχαία τότε φροντίζει να υπενθυμίζει ότι η σύγκρουση αυτή καθ’ εαυτή είναι ύποπτη, μιλώντας για «εμφυλιακό κλίμα», «διχαστικές λογικές», και «στείρα αρνητικότητα». 

Ο πραγματικός λόγος που απεχθάνεται την σύγκρουση είναι επειδή η σύγκρουση δεν συνάδει με την συναίνεση που είναι ο στόχος του δήθεν Θεοδωράκη, συναίνεση με ό,τι εκπροσωπεί και ότι υπηρετεί.





Ο δήθεν Θεοδωράκης δεν εκπροσωπεί την μπότα του παρόντος Ναζιστικού καθεστώτος και της συμβιωτικής με αυτό αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης της Ελλάδας. 

Εκπροσωπεί εκείνον που πιστεύει ότι υπάρχει περιθώριο διαπραγματεύσεων με μια κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα τόσο ακραία εκτροχιασμένη από κάθε έννοια νομιμότητας και ανθρωπιάς όπως αυτό το καθεστώς.

Δηλαδή, κερδίζει χρόνο για την παράταση του.

(Συνεχίζεται)





ΠΗΓΗ:

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου για το κουτί της Πανδώρας





ΕΔΩ ΤΟ 1ο ΜΕΡΟΣ:

Σύγχρονοι Ελληνικοί ανθρωπότυποι. (Μέρος Α’) του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Τους τελευταίους δώδεκα μήνες με συναδέλφους μεταφραστές απ’ όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια μετάφρασης σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες των κειμένων που σχετίζονται με τα σχέδια της επικείμενης συμφωνίας TTIP (η οποία ενδέχεται να ολοκληρωθεί το 2015), ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ.

Οι διαπραγματεύσεις αυτής της συμφωνίας (o 6ος γύρος διαπραγματεύσεων ολοκληρώθηκε στις 18/07/2014) η οποία είναι γνωστή ως Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP: Transatlantic Trade and Investment Partnership) γίνονται με απόλυτη μυστικότητα και αδιαφάνεια.



Μάλιστα σε επιστολή προς τον Αμερικανό ομόλογό του ο επικεφαλής διαπραγματευτής της Ε.Ε. Ιγνάθιο Γκαρθία Μπερθέρο επιβεβαίωσε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα εμποδίσει την πρόσβαση των πολιτών σε όλα τα έγγραφα που σχετίζονται με τη διαπραγμάτευση ή την εξέλιξη της TTIP και ότι αυτά θα παραμείνουν απόρρητα για χρονικό διάστημα που μπορεί να φτάσει τα τριάντα χρόνια.



Πρέπει να τονιστεί εξαρχής ότι η TTIP είναι τόσο σημαντική που θεωρείται ότι θα αλλάξει τον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη καθώς ανάλογη συμφωνία δεν έχει ποτέ επαναληφθεί στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας.



Τα δελτία τύπου της Ευρωπαϊκής πλευράς διαπραγματεύσεων αποτελούν ουσιαστικά μέσο προπαγάνδας καθώς δεν παρέχουν τις πληροφορίες στην πληρότητά τους, παρά μόνο συνθέτουν ένα σύνολο γενικόλογων αναφορών και συχνά παραπλανητικών στοιχείων.



O επίτροπος Εμπορίου της ΕΕ, Κάρελ ντε Χουχτ ενημέρωσε το Ευρωκοινοβούλιο ότι η Επιτροπή θα τηρήσει για την TTIP την ίδια μυστικότητα που τήρησε και για προηγούμενες εμπορικές συμφωνίες, και ζήτησε από τους ευρωβουλευτές να ταχθούν υπέρ της «εμπιστευτικότητας» των διαπραγματεύσεων.

Αποκλειστικά και μόνο ομάδες μεγάλων συμφερόντων έχουν προνομιούχα πρόσβαση στο σύνολο αυτών των εγγράφων.



Οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες δεν παραβιάζουν απλά το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη αλλά και το δικαίωμα πρόσβασης στην πληροφορία για θέματα που αφορούν το μέλλον όλων των Ευρωπαίων και Αμερικανών πολιτών.



Ωστόσο τα κείμενα που έχουν ήδη διαρρεύσει καθώς και πολυάριθμες, με αυτά, σχετιζόμενες μελέτες αρκούν ώστε να σχηματιστεί η εικόνα της στρατηγικής αυτής της συμφωνίας καθώς και οι πραγματικοί της στόχοι.



Έχοντας υπόψη την πολυπλοκότητα αυτών των κειμένων καθώς και την αδυναμία πρόσβασης στο σύνολο των εγγράφων και των ιδιωτικών διαπραγματεύσεων, αρχικά προτείνεται η ανάγνωση του κειμένου του John Hilary (War on Want) από την ιστοσελίδα του Ιδρύματος Rosa Luxemburg



Κατεβάστε το κείμενο εδώ (θα το βρείτε με τίτλο Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP) Χάρτα απορρύθμισης, επίθεση στην εργασία, κατάλυση της δημοκρατίας - pdf, στα ελληνικά, 4 mb)



Ο John Hilary, εξηγεί ότι η προσπάθεια να καταστεί θεσμική η παντοδυναμία των αγορών (μέσω του WTO, του Free Trade of the Americas κ.ά.) έχει αποτύχει μέχρι σήμερα εξαιτίας των συντονισμένων κοινωνικών αντιδράσεων. Με την TTIP επανέρχεται ο ίδιος στόχος και είναι καθήκον μας αυτή τη φορά να τη σταματήσουμε.



Είναι προφανής η βιασύνη των ενδιαφερομένων να πέσουν οι υπογραφές της Κομισιόν και του Κογκρέσου το ταχύτερο δυνατόν, έτσι ώστε να μην προλάβουν οι λαοί των χωρών να ενημερωθούν, να κατανοήσουν την απειλή και να αντιδράσουν μαζικά.

Ακριβώς με την ίδια βιασύνη πρέπει να οργανωθεί και η αντίδραση των πολιτών της Ευρώπης.

Διαβάστε Σχετικά: 

TTIP: Διατλαντική χαριστική βολή στη δημοκρατία



Η διατλαντική συμφωνία και ο τυφώνας που απειλεί τους Ευρωπαίους



Η νέα μορφή υποδούλωσης των λαών

Περισσότερες πληροφορίες:

On TTIP and the NHS they are trying to bamboozle us



stop-ttip-italia.net



FREE TRADE PROJECT OF THE POWERFUL



Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP)





Πηγή:

Γιώργος Κουτσαντώνης - artversion.eu

Ο Χειρότερος «Εχθρός» Μας Είναι η Άγνοια



«Ξέρουμε πια τόσα πολλά

μα αγνοούμε τα απολύτως αυτονόητα

που θα μπορούσαν να κάνουν τον κόσμο μας

ένα καλύτερο κόσμο για όλους…»



Το ανθρώπινο σώμα αποτελεί έναν ενιαίο, υπό συνεχή εξέλιξη, οργανισμό, με αυτόνομο ανοσοποιητικό σύστημα, με συστήματα διαχείρισης, τροφοδοσίας, διανομής και κυκλοφορίας όλων των αναγκαίων συστατικών που χρειάζεται το σώμα, συστήματα εξόντωσης και αποβολής κάθε ουσίας, ιών ή μικροβίων που θα μπορούσαν να το βλάψουν…

το ανθρώπινο σώμα είναι ένα «εργοστάσιο» με δική του ολιστική ευφυΐα, που εργάζεται αδιάκοπα για ένα και μόνο σκοπό, την αυτάρκεια και την υγεία όλου αυτού του ενιαίου οργανισμού…




Οι σύγχρονες γνώσεις μας, τόσο για τον ανθρώπινο οργανισμό όσο και για τον κόσμο και ιδιαίτερα τον πλανήτη που μας φιλοξενεί, βρίσκονται πλέον σε πολύ υψηλό επίπεδο.



Από τη μια μαθαίνουμε και ανακαλύπτουμε όλο και περισσότερο το ίδιο μας το σώμα, το DNΑ μας, τους πολύπλοκους μηχανισμούς του κάθε σημαντικού οργάνου του ανθρώπινου σώματος και από την άλλη ανακαλύπτουμε και κατανοούμε όλο και βαθύτερα και ουσιαστικότερα ότι η γη μας είναι και αυτή ένας ολοζώντανος ενιαίος και δυναμικά εξελισσόμενος οργανισμός…κι ότι εμείς σαν είδος δεν είμαστε παρά ένα κομμάτι της εξελικτικής της διαδικασίας.



Αν αντιληφθούμε και αντιμετωπίσουμε και τη γη μας σαν έναν ενιαίο ζωντανό οργανισμό και χρησιμοποιήσουμε όλα όσα ήδη γνωρίζουμε με όλα όσα διαθέτουμε, είμαστε σε θέση πλέον να αλλάξουμε το ρόλο μας σαν είδος και από καταστρεπτικό «καρκίνωμα» να λειτουργήσουμε σαν νοήμονα και διαρκώς ανανεωνόμενα ζωτικά κύτταρα.



Η γη μας διαθέτει όλους τους πόρους, την ενέργεια και ότι άλλο χρειάζεται η κάθε μορφή ζωής που φιλοξενεί.

Σε εμάς απομένει μονάχα να κατανοήσουμε τι και που είμαστε, να κατανοήσουμε ότι τα κάθε λογής σύνορα, οι διαιρέσεις, οι τεμαχισμοί, τα σύνορα, τα μεμονωμένα και περιορισμένα συμφέροντα, οι ατελείωτες συγκρούσεις και οι πόλεμοι είναι αποτελέσματα της δικής μας άγνοιας που πλέον κρίνεται απαράδεκτη να εξακολουθεί να υπάρχει.



Αν απλά εφαρμόζαμε όλες τις επιστημονικές μεθόδους και τα προηγμένα τεχνολογικά συστήματα που πλέον γνωρίζουμε, τους αυτοματισμούς, την παγκόσμια δικτύωση, τη ρομποτική, τη νανοτεχνολογία, την τεχνητή νοημοσύνη και τόσα άλλα «όπλα» που πλέον διαθέτουμε, η νέα γη και οι νέες ανθρώπινες κοινωνίες δεν θα είχαν καμία απολύτως σχέση με αυτό που σήμερα ζούμε.

Όλα αυτά τα επιστημονικά «όπλα» είναι σε θέση να δημιουργήσουν αφθονία και αυτάρκεια αγαθών και υπηρεσιών, για όλους τους ανθρώπους του πλανήτη, εξελίσσοντάς μας από σκλάβους του υλιστικού, βάρβαρου και χρηματικού «πολιτισμού» σε ελεύθερους ενωμένους πολίτες, ταξιδιώτες ενός κόσμου γεμάτου γοητεία και ανεξερεύνητων μυστικών.



Δυστυχώς, οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις δεν θα τελειώσουν ποτέ

όσο οι άνθρωποι θα είναι διαιρεμένοι, όσο οι κοινωνίες μας θα είναι διαιρεμένες…

Η διαίρεση ως έννοια αποτελεί τη μεγαλύτερη πλάνη μας

γιατί έχει προκύψει από τις περιορισμένες δυνατότητες των αισθήσεών μας…

…αυτό που δεν βλέπουμε, που δεν ακούμε, που δεν αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας υπάρχει…και υπάρχει σε αυτό που εμείς μάθαμε να αποκαλούμε κενό, τίποτα…

…αυτό όμως το κενό, το τίποτα, βρίσκεται απλά πέρα από αυτό που μπορούν να αντιληφθούν οι αισθήσεις μας…

…και οι αισθήσεις μας δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι όλα στον κόσμο μας είναι Ένα…

…κι έτσι έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο εγωκεντρικό και τεμαχισμένο.



Οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις δεν θα τελειώσουν ποτέ

…όσο ο ένας θα πιστεύει ότι έχει διαφορετικές ανάγκες και δικαιώματα από τους «άλλους»…

…όσο δεν θα αντιλαμβανόμαστε ότι όλο το ανθρώπινο είδος αποτελεί μια οικογένεια…

…όσο θα υπάρχουν έθνη με δικά τους συμφέροντα…

..όσο οι φυσικοί πόροι της γης θα ανήκουν σε κάποιους,

σε έθνη, σε μια ελίτ ή σε πολυεθνικές εταιρείες…

…όσο θα χρησιμοποιούμε ένα νομισματικό οικονομικό μοντέλο…

…όσο θα έχουμε άγνοια του τι πραγματικά είμαστε…



Ο πόλεμος, σ ένα κόσμο που ενδιαφέρεται μονάχα για το περιορισμένο κέρδος και τα συμφέροντά του… θα συνεχίσει να είναι πάντα η πιο κερδοφόρα «επιχείρηση»…

Ο πόλεμος και η σύγκρουση θα υπάρχουν πάντα μέσα μας όσο θα αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας διαιρεμένο,

όσο δεν θα ζούμε ενωμένοι και δεν θα προσπαθούμε για το καλό όλων μας…

η προσωπική ευτυχία και η ελευθερία δεν μπορεί παρά να έρθει μαζί με την ευτυχία και την ελευθερία όλων…

…μόνο τότε μπορεί να είναι βιώσιμη και ασφαλής.

Σήμερα ακόμα τα αγαθά αυτά επιδιώκονται να αποκτηθούν σε βάρος άλλων.





Δείτε, σήμερα είναι οι Ισραηλινοί, αύριο οι Αμερικάνοι, μεθαύριο οι Ρώσοι, παραμεθαύριο….κάποιοι άλλοι…

Σκεφτείτε, βαθειά και όσο πιο καθαρά και ανεπηρέαστα μπορείτε,

όλοι αυτοί που σαν «κάνουν» πολλές φορές να αισθάνεστε ακόμα και ντροπή ίσως, που ανήκετε στο ανθρώπινο είδος,

πλάσματα απάνθρωπα, εγκληματικά, χωρίς καμία ηθική κλπ

είναι το αποτέλεσμα όλων όσων έχουν μάθει,

«κουβαλούν» τον πολιτισμό τους, τις παραδόσεις και τις συνήθειές τους,

κουβαλούν και εκφράζουν το σύστημα των δικών τους αξιών…

αν το καταλάβουμε όλοι αυτό τότε ίσως στοχεύσουμε στις πραγματικές αιτίες, στη ρίζα που γεννάει τους ανόητους πολέμους…

…και αλλάζοντάς τες, με βάση όλα όσα πλέον γνωρίζουμε, θα μπορεί να υπάρχει ελπίδα…

Όσο θα βρίζουμε, θα κατηγορούμε ανούσια, θα καταδικάζουμε και θα καταριόμαστε «το αποτέλεσμα» θα χάνουμε πάντα «την αιτία»…την ουσία…τη ρίζα που γεννά τα φαινόμενα που βιώνουμε…





Τάσος Πετρίδης

Πανγαία – The Venus Project

t.petridis.vp@gmail.com

Όταν ο Γιώργος Βουλγαράκης εκστόμισε τη ρήση "ο,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό", δεν δημιουργούσε μόνο ένα πλέγμα προστασίας για όσα νόμιμα, ίσως, αλλά ανάρμοστα για τη λειτουργία ενός πολιτικού, είχε κάνει. Ο Βουλγαράκης, κυνικά, χωρίς προσχήματα και περιστροφές, εξέφραζε αυτό που επικρατεί στον κόσμο της πολιτικής στην Ελλάδα:

Μπορείς να είσαι όσο ανήθικος θες, αρκεί να μη σε τσιμπήσει ο νόμος.

Αυτός είναι ο λόγος που η πολιτική ταυτίζεται με την διαφθορά και την διαπλοκή: Η νομιμότητα όχι μόνο εντοπίζεται να υπηρετεί συγκεκριμένες ομάδες συμφερόντων, αδιαφορώντας για την ηθική, αλλά κατασκευάζεται επιμελώς με αυτά τα υλικά της διαφθοράς. Έτσι ο διεφθαρμένος, όσο διεφθαρμένος και να είναι, όσο ανήθικος και να εμφανίζεται, καλύπτεται από την κατασκευασμένη νομιμότητα.





Από φιλοσοφικής άποψης, ίσως, η νομιμότητα δεν ταυτίζεται με την ηθική. Η Κοινωνία αρκετές φορές για να αποδώσει δικαιοσύνη σωφρονίζει και τιμωρεί με μέτρα που είναι ανήθικα. Όσο όμως αναπτύσσεται πολιτισμικά και ηθικά μια κοινωνία, τόσο αυτή η διάσταση οφείλει να ελαχιστοποιείται.





Στην πολιτική, αυτή η διάσταση δεν μπορεί να υπάρχει. Ο ίδιος ο πολιτικός είναι θεωρητικά ο εγγυητής πως οι σχέσεις μεταξύ κοινωνίας και προόδου, δικαιοσύνης και ηθικής, τείνουν στο ελάχιστο. Διαφορετικά ο πολιτικός δεν θα κάνει τίποτα άλλο από νομικές προδιαγραφές για την ανηθικότητά του. Θα γίνει ο μετατροπέας της ανηθικότητας σε νομιμότητα. Και αυτό ακριβώς είναι που γίνεται στην Ελλάδα. Η πολιτική δεν απολογείται στην ηθική, ούτε αναπαράγει ηθικές αξίες που με τη σειρά τους θα εκφραστούν και νομικά.





Όσο οι απλοί άνθρωποι διακρίνουν πως η δικαιοσύνη δεν αποδίδεται, τόσο το πολιτικό και μιντιακό σύστημα θα αντιπαραθέτει νόμους και διατάξεις που δικαιολογούν τον εαυτό του.

Είμαστε πλήρεις νόμων, αλλά όχι δικαιοσύνης, και βέβαια ηθικής.





Στον νεοφιλελευθερισμό, αυτή η νομιμότητα, η κατασκευασμένη νομιμότητα που βολεύει συγκεκριμένα συμφέροντα, αποστασιοποιείται από την ηθική όλο και περισσότερο. Η αγορά πρέπει να λειτουργήσει και έτσι παράγει μια νομιμότητα, για παράδειγμα τους νόμους εκείνους με τους οποίους θα δωθεί η παραλία στον Λάτση. Το ηθικό κομμάτι, το οποίο μπορεί να είναι το ερώτημα με ποιο δικαίωμα δίνεται γη που ανήκει σε όλους τους Έλληνες -ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν γεννηθεί- σε έναν ιδιώτη, θα κάνει τους νεοφιλελεύθερους να γελάσουν με τον ρομαντισμό των ηθικών αναστολών.

Προέχει για αυτούς η "ανάγκη" η οποία μετατρέπεται σε νομιμότητα, απέναντι στην οποία η ηθική καλά θα κάνει να καθίσει στα αυγά της.





Αν ψάξει κάποιος την ιστορία, θα δει πως η νομιμότητα αυτή και η διάστασή της με την ηθική, είναι πολύ παλιό εφεύρημα, το οποίο δημιουργήθηκε όταν όσοι είχαν συμφέροντα -και προφανώς καμία ηθική- θέλησαν να τα διατηρήσουν. Έτσι για παράδειγμα ήταν απολύτως νόμιμο ως το 1822 στην Ελλάδα να υπάρχουν δούλοι και δεν είχε καμία σημασία η ηθική της εκμετάλλευσης ανθρώπων με τέτοιο τρόπο.





Ξαναγυρνάμε μάλλον στην εποχή που οι νόμοι ξορκίζονται από την ηθική τους διάσταση και αναπαράγουν τη μοναδική "ηθική" του χρήματος....

Αξίζει την Ελλάδα να την κυβερνούν άνθρωποι που θεωρούν πως η νομιμότητα προσδιορίζεται από τις προτιμήσεις και τις αποφάσεις τους και όχι από την ηθική;

Περισσότερα στο hotdoc που κυκλοφορεί.





Κώστας Βαξεβάνης

Πάνος Μουχτερός



Πολύ με εκνευρίζει όταν προσπαθώ να πληκτρολογήσω μερικές αράδες από φράσεις που πρέπει επειγόντως να διατυπωθούν, να αποθηκευτούν και να εκτυπωθούν εγκαίρως, αλλά τα δάκτυλά μου ιδρώνουν και γλιστράνε και πατάνε άλλα πλήκτρα από αυτά που θέλω να πατήσω.



Ένα περίεργο πράγμα, είναι κάποιες τέτοιες στιγμές, που, όσες φορές κι αν σκουπίσω τον ιδρώτα από το δέρμα μου, αυτός δεν στεγνώνει με τίποτα, στέκω για ώρες έτσι, ολόκληρος, νωπός κι αλαφιασμένος. Αυτό βέβαια συνδυάζεται και με άλλα τέτοια.... αλλόκοτα συμπτώματα, όπως, ας πούμε, το ότι στα καλά καθούμενα νιώθω να με σφίγγουν οι κρόταφοί μου, είναι σαν κάποιος να στέκεται πίσω μου και ν’ ακουμπάει και τις δύο τις κάννες από όπλα ζεματιστά εκεί πέρα και τις στρίβει διαρκώς κι ολοένα και πιο μέσα και πάει να με πεθάνει. Μετά από λίγο, το σφίξιμο αυτό θα πάει παρακάτω και θα κάτσει στο λαιμό, αφαιρώντας κάθε ίχνος από το σάλιο μου, είναι λες και καταπίνω καρφιά που γδέρνουνε αργά κι επαναλαμβανόμενα τον οισοφάγο μου. Όσο η ώρα περνάει, όλα αυτά θα συνδυάζονται μεταξύ τους, με το χειρότερο να συμβαίνει μέσα στο στομάχι μου, που στριφογυρνάει και δένεται, λες κι είναι γόρδιος δεσμός, διπλώνεται κι αναδιπλώνεται, και δεν είναι λίγες οι φορές που αναγκάζομαι και πέφτω στο πάτωμα και δένομαι σαν κόμπος κι εγώ. Τότε είναι που τίποτε δεν πάει κάτω. Ούτε νερό, ούτε φαγητό, ούτε όρεξη, ούτε ανάσα, ούτε τίποτα. Κι είναι κι αυτή η καρδιά μου, η τραυματισμένη, που με κουφαίνει και χτυπάει δυνατά, λες κι ετοιμάζεται να σπάσει. Όπως κι εγώ που κοντεύω να σπάσω το άτιμο το πληκτρολόγιο, γαμώ τα πλήκτρα του, γαμώ, τα νευρά μου εντελώς έχουνε σπάσει. Κι αγχώθηκα.



Τώρα που το καλοσκέφτομαι, είναι κάμποσα τα χρόνια που κουβαλάω όλες αυτές τις περίεργες ψυχοσωματικές αντιδράσεις, θα έλεγα τελικά ότι ελάχιστα είναι τα διαστήματα στη ζωή μου που να με θυμάμαι χωρίς αυτά τα περίεργα ιδρώματα και τα σφιξίματα, ίσως μόνο τότε που δεν ήμουν παρά παιδάκι μικρό, σχεδόν βρέφος, τότε δηλαδή που έτσι κι αλλιώς ελάχιστα θα μπορούσα να θυμάμαι. Αλλά ακόμα κι από τους γονείς μου είχα να ακούω ιστορίες ολόκληρες για το πόσο ταλαιπωρήθηκαν να με αποκτήσουν και ότι είχαν ένα μόνιμο άγχος γιατί ανησυχούσαν μήπως και μείνουν μόνοι, χωρίς να κάνουν παιδί, και τότε η ιατρική η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει τόσο, όμως τα χρόνια προχωρούσαν γοργά κι η ανάγκη τους αυτή διογκώθηκε και συσσωρεύτηκε και στο τέλος όλα καλά, εντάξει, τα καταφέρανε, γεννήθηκα εγώ αλλά ήταν λες κι όλο αυτό το άγχος πήγε και σφηνώθηκε μέσα στην υπόστασή μου, με αποτέλεσμα να είμαι ένας άνθρωπος που ήρθε στη γη αγχωμένος σχεδόν εκ γενετής. Κι όσο μεγάλωνα, σαν δίδυμό μου αδερφάκι μεγάλωνε παρέα μ’ εμένα κι αυτή η περίεργη αρρώστια, όσο η καθημερινότητά μου άλλαζε πρόσωπα, έτσι κι αυτό μου το πρόβλημα μεταλλασσόταν, έπαιρνε μορφές νέες, απρόβλεπτες, όπως ένας ιός που εξελίσσεται διαρκώς κι αλλάζει θέση συνεχώς μέσα στα σωθικά σου και που ποτέ δεν σ’ αφήνει να βρεις τη γιατρειά και να ηρεμήσεις. Και η πιο παράδοξη από όλες τις ιδιότητες που έχει είναι ότι πάει κι εμφανίζεται ακόμα και όταν θεωρητικά θα έπρεπε να είσαι χαρούμενος κι ευτυχισμένος, όχι, θα βρει τρόπο, δικαιολογία κι αφορμή και θα κολλήσει σαν βδέλλα επάνω σχεδόν σε όλες τις στιγμές σου και θα σου τις ρουφάει τόσο, που στο τέλος θα σε κάνει να αγχώνεσαι με τη χαρά σου.



Θυμάμαι τότε που έπρεπε να ξυπνήσω την επόμενη ημέρα και θα κάναμε για πρώτη φορά θρησκευτικά, καθώς κι άλλα μαθήματα νέα κι απαιτητικά, σχεδόν μάτι δεν έκλεισα, ήταν λες κι από την πολλή την ταραχή μου είδα μπροστά μου το Θεό, παρακαλώντας τον να κάνει ένα θαύμα, μήπως και διώξει μακριά μου το άγχος. Μετά πάλι, όταν πήγα στο Γυμνάσιο κι από εκεί στο Λύκειο, κάθε φορά αγχωνόμουν για το τί θα συναντούσα, έπρεπε να προσαρμοστώ, να ξεχάσω αυτά που ήξερα, να προσηλωθώ σε αυτά που από ’δω και πέρα έπρεπε να μάθω. Κι ύστερα, στις πανελλήνιες τις εξετάσεις αγχώθηκα να βγάλω γρήγορα τη διδακτέα ύλη για να μπορέσω ν’ ανταποκριθώ και να συγκεντρωθώ πάνω από το γραπτό χωρίς άγχος αλλά εμένα τα χέρια μου τρέμανε κι ιδρώνανε από τότε, από τότε ήθελα να πάρω τη γόμα και να σβήσω με μιας το δεμένο μου στομάχι, έλα, πως πήγες, σε περιμένουμε έξω, όλα καλά, καλά δεν αισθάνομαι, νιώθω μια ζαλάδα, αναγούλα, εμετό, ευτυχώς που δεν το έπαθα αυτό όσο έγραφα, φαντάζεσαι να ξερνούσα πάνω στο γραπτό όλο μου το άγχος; Και όταν το άγχος για τα αποτελέσματα ήρθε και συνάντησε τη χαρά για την είσοδο στο Πανεπιστήμιο, κατά έναν διαολεμένο πάλι τρόπο, εκεί που νόμιζα ότι πάει, αυτό το άγχος όλο κι όλο ήταν, ήρθε ακόμα χειρότερο από τα προηγούμενα τα χρόνια, ίσως γιατί πλέον ο πήχης είχε ανέβει ψηλότερα κι οι απαιτήσεις ήταν αυξημένες κι αγχωνόμουν πάλι σε κάθε εξεταστική, να τελειώσω, να πάρω το πτυχίο, εντάξει, μην αγχώνεσαι αλλά, που’ σαι, θα πρέπει να κάνεις και μεταπτυχιακό στην ώρα σου, για να μην έχεις άγχος στα λέω όλα αυτά, μπράβο, μπράβο, σιδεροκέφαλος, καλή σταδιοδρομία, υγεία, αυτό μετράει, και που ’σαι, να θυμάσαι, χωρίς άγχος.



Και τώρα δηλαδή τι θα κάνεις; Εντάξει με τη σχολή, εντάξει με τα πτυχία και τα διδακτορικά, με το στρατό και όλα τα άλλα τα αγχωτικά, με τη ζωή σου τι θα κάνεις ρε, γαμώ την επιστήμη μου μέσα; Ξεκίνα να βρεις μια δουλειά, χωρίς άγχος, όλα θα γίνουν, πρέπει να ζήσεις, δεν θα σε θρέφει η μάνα κι ο πατέρας σου για μια ζωή, να εξασκηθείς πάνω στο αντικείμενο των σπουδών σου, αυτό που τόσο ξεσκίστηκες κι αγχώθηκες να κατακτήσεις. Είναι τόσο εκνευριστικά γελοίο το συναίσθημα να κάνεις κάτι που στ’ αλήθεια αγαπάς αλλά από το πολύ άγχος σου για να το κάνεις όσο καλύτερα μπορείς τελικά να καταλήγεις να είσαι ένα επαγγελματικά επιτυχημένο ράκος. Ναι, να πατήσεις στα πόδια σου, κι ας τρέμουν που και που στα κρυφά, δεν πειράζει, όλοι τα έχουν περάσει αυτά, δεν είσαι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος αγχωμένος στη γη, μάζεψε κανένα φράγκο να παντρευτείς, άσε στην άκρη όλα αυτά τα αγχωτικά πηδήματα, στα οποία αγχώνεσαι μόνο για να καυλώσεις το σύντροφό σου και που στο τέλος πηδάς την ψυχολογία σου και μόνο, τα χρόνια περνάνε, πότε θα κάνεις οικογένεια, δεν μπορούν τα παιδιά σου να έχουν σαράντα χρόνια άγχους διαφορά με εσένα, πρέπει να είστε σε αγχωτικά κοντινή ηλικία για να μπορείς να καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που τα αγχώνει. Ωραία, έχεις μια σχέση που τη λες σοβαρή, πρέπει να την επισημοποιήσεις, να βρεις εκκλησιά, κουμπάρο και παπά, να πάτε να διαλέξετε μέσα από δυο χιλιάδες παραμυθένια νυφικά, να ζήσετε, μέχρι γεράματα βαθιά, να σας ενώνουν άγχη κοινά, να κάνετε και κάποια αγορά, ένα σπίτι γεμάτο άγχη και χαρά, μη φοβάσαι, κάποια τράπεζα θα βρεθεί να σας δανείσει λιγάκι ευτυχία αγχωμένη. Έλα σε μας. Με το χαμηλότερο επιτόκιο άγχους τής αγοράς.



Και είναι και το άλλο. Το χειρότερο άγχος από τα άγχη όλα. Το αν θα μπορέσεις να ανταποκριθείς στα άγχη αυτά και όσο γίνεται με το λιγότερο δυνατό άγχος. Κι αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι δεν θα σου συμβεί κάποιο πρόωρο κακό, κάποια ανύποπτη στιγμή, γι’ αυτό προσπαθείς όλη σου τη ζωή, χωρίς άγχος, να βάζεις κάποια λεφτά στην άκρη για την ώρα εκείνη που ίσως χρειαστεί να κάνεις θεραπείες εξειδικευμένες για να αντιμετωπίσεις την ασθένεια εκείνη που θα σιγοτρώει τη ζωή σου και που πιθανότατα θα οφείλεται στο πολύ το άγχος που είχες στη ζωή σου όλη. Και δεν θα πρέπει να ξεχάσεις μέσα σε όλα αυτά να αποκαταστήσεις τα παιδιά, ειδικά τώρα που έχουν όλα τους αγαθά δανεικά, προχτές άκουσα στις ειδήσεις κάτι που με άγχωσε πολύ, ότι οι τράπεζες θα πάρουν τα σπίτια όλων όσων αγχώθηκαν παραπάνω από όσο έλεγε η δανειακή τους σύμβαση και δεν κατάφεραν να πληρώσουν τις δόσεις και ότι δεν πρόκειται να συνεχιστεί αυτή η αγχωτική κατάσταση, με τα κόκκινα δάνεια και τους χλωμούς ανθρώπους, ότι οι διοικήσεις των ελληνικών τραπεζών έχουν πολύ μεγάλο άγχος γιατί όλες τους πρόκειται να περάσουν από εξαιρετικά απαιτητικές δοκιμασίες, τα λεγόμενα «στρες τεστ», γι’ αυτό θα επιβάλλουν νέα, αγχολυτικά μέτρα, θα προσπαθήσουν δηλαδή να δουν πόσο αντέχει ο κάθε αγχωμένος δανειολήπτης κι αναλόγως θα του παίρνουν πίσω όλα αυτά τα δανεικά άγχη για να τελειώνουν μια και καλή με την αγχωμένη τη ζωή του. Κι αγχώθηκα. Γι’ αυτό έκατσα κι εγώ σήμερα, να πληκτρολογήσω ετούτη τη διαθήκη. Φοβάμαι ότι άκρη δεν θα βγαίνει έτσι αγχωτικά που τα έγραψα όλα. Ότι κι ύστερα από αυτόν τον επερχόμενο, τον τόσο αγχωτικό θάνατό μου, θα εξακολουθώ ν’ αναρωτιέμαι αν, ύστερα από τόσα άγχη, τελικά έζησα.



Ή αν αγχώθηκα να ζήσω.



Τα Κακώς Κείμενα

Καθώς ξεκινούσε η εν πλω διαμαρτυρία ακτιβιστών για την υδρόλυση του χημικού οπλοστασίου της Συρίας, μια σειρά συμπτώσεων ήρθε να μας θυμίσει ότι πριν από τον αμερικανικό στόλο ήταν η ιταλική μαφία που είχε μετατρέψει την περιοχή σε υγρό σκουπιδότοπο τοξικών και ραδιενεργών ουσιών.



«Μετατρέψαμε το νερό και τον αέρα σε έναν μεγάλο κάδο σκουπιδιών»



Ζακ Ιβ Κουστό



Αποστολή: Αρης Χατζηστεφάνου



Πριν από μερικά χρόνια το BBC, θέλοντας να αποδείξει ότι οι θεωρίες για το τρίγωνο των Βερμούδων αποτελούν αστικό μύθο....συνέλεξε στοιχεία για τις εξαφανίσεις πλοίων σε θαλάσσιες περιοχές διαφόρων σημείων του πλανήτη. Το συμπέρασμα ήταν ότι υπάρχουν δεκάδες περιοχές με πολύ υψηλότερα επίπεδα ναυτικών δυστυχημάτων, τα οποία όμως δεν προκαλούν την ίδια συγκίνηση στους υποστηρικτές των θεωριών συνωμοσίας και τους κάθε λογής… ουφολόγους.



Μια πιο προσεκτική έρευνα θα αποδείκνυε ότι το πιο «μυστηριώδες» τρίγωνο δεν βρίσκεται ανοιχτά της Φλόριντας αλλά στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα στην Ιταλία, την Ελλάδα και τις ακτές της Αφρικής. Πρόκειται για το «μεσογειακό τρίγωνο των Βερμούδων», στο οποίο η μαφία της Καλαβρίας βύθιζε για δεκαετίες πλοία που μετέφεραν επικίνδυνα τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα. Αν και λιγότερο γνωστή στο ευρύ κοινό σε σχέση με τη σισιλιάνικη Κόζα Νόστρα ή τη ναπολιτάνικη Καμόρα, η περιβόητη Ντραγκέτα της Καλαβρίας αποτέλεσε το ισχυρότερο συνδικάτο του εγκλήματος στην Ιταλία της δεκαετίας του ’90. Ανάμεσα σε άλλες δραστηριότητες που της απέφεραν τζίρο μεγαλύτερο και από αυτόν της FIAT, η Ντραγκέτα κατηγορείται ότι «εξαφάνισε» τουλάχιστον 30 πλοία με τοξικά που θα έπρεπε να περάσουν από πολυδάπανες επεξεργασίες οι οποίες θα τα καθιστούσαν ακίνδυνα για το περιβάλλον.



Δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξει κάποιος ότι οι παράνομες αυτές ενέργειες της ιταλικής μαφίας είχαν ακόμη και γεωπολιτικές επιπτώσεις σε μια περιοχή που εκτείνεται από τις ιταλικές ακτές της Μεσογείου μέχρι το Κέρας της Αφρικής. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν η Σομαλία. Οι προσπάθειες των ντόπιων ψαράδων να αποτρέψουν τη βύθιση τοξικών ουσιών κοντά στις ακτές της χώρας τους, με τη δημιουργία ένοπλων ομάδων αυτοάμυνας, οδήγησαν σταδιακά στο φαινόμενο της πειρατείας. Ο φαύλος κύκλος είναι εδώ εμφανής: η Σομαλία, η οποία παρέμενε σε χαοτική κατάσταση μετά την αμερικανική επέμβαση του 1993, έγινε εύκολο θύμα της ιταλικής μαφίας, γέννησε ως απάντηση το φαινόμενο της πειρατείας και στη συνέχεια δέχτηκε νέες αμερικανικές επεμβάσεις και βομβαρδισμούς με πρόσχημα την αντιμετώπιση… της πειρατείας.



Τις τελευταίες εβδομάδες όμως, το «μεσογειακό τρίγωνο των Βερμούδων» ξύπνησε και πάλι. Αυτή τη φορά όχι για να καταπιεί τα σαπιοκάραβα της ιταλικής μαφίας, αλλά τα υπερσύγχρονα σκάφη του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού και άλλων χωρών που συνοδεύουν το περίφημο «Cape Ray», το οποίο πραγματοποιεί την εν πλω καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας. Το στίγμα των πολεμικών σκαφών εξαφανίστηκε, καθώς ο αμερικανικός στόλος, που έχει αναλάβει την ευθύνη για τη διαδικασία της υδρόλυσης των επικίνδυνων ουσιών, προτιμά να λειτουργεί σε συνθήκες απόλυτης μυστικότητας.



Πρόκειται για «εγκληματίες εν κρυπτώ», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Βαγγέλης Πισσίας, επικεφαλής της πρωτοβουλίας «Ελεύθερη Μεσόγειος», που συμμετέχει στις κινητοποιήσεις εναντίον της υδρόλυσης. Μιλώντας την Πέμπτη στην κοινή συνέντευξη Τύπου που έδωσαν στα Χανιά οργανώσεις και φορείς που συμμετέχουν στην εν πλω διαμαρτυρία, ο Πισσίας έκανε λόγο για «τοξικές κυβερνήσεις» και «τοξικά καθεστώτα», συνδέοντας την υπόθεση με το συνεχές δράμα των Παλαιστινίων στη Γάζα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η πρωτοβουλία «Ελεύθερη Μεσόγειος» συμμετέχει με το θρυλικό καΐκι «Αγιος Νικόλαος» που είχε σπάσει τον ισραηλινό αποκλεισμό της Γάζας το 2008.



Σύνδεση των κινητοποιήσεων με τις ευρύτερες πολιτικές (και πολεμικές) εξελίξεις στη Μεσόγειο έκανε και η Νέλλη Ψαρού, από το συντονιστικό Χανίων, σημειώνοντας ότι πρόκειται για τα «χημικά του πολέμου» που φτάνουν στη Μεσόγειο μαζί με τις ροές προσφύγων που δημιουργεί η πολιτική των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή.



Αποτελεί ίσως ειρωνεία της τύχης ότι το «Cape Ray» παρέλαβε το τοξικό φορτίο του από το λιμάνι Gioia Tauro (την αρχαιοελληνική πόλη Μέταυρος) από όπου κάποτε ξεκινούσαν τα ιταλικά συνδικάτα του εγκλήματος για να στείλουν τα καράβια τους στον βυθό της θάλασσας. Αυτή τη φορά όμως, δεν είναι τα τοξικά στοιχεία που θα φέρουν τις γεωπολιτικές εξελίξεις, όπως συνέβαινε στην περίπτωση της Σομαλίας, αλλά οι γεωπολιτικές εξελίξεις που επαναφέρουν τα χημικά στη Μεσόγειο. Και αν οι υπεύθυνοι της υδρόλυσης διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος από τη διαδικασία, οι συνθήκες απόλυτης μυστικότητας που έχουν επιβάλει παραπέμπουν περισσότερο στον νόμο της σιωπής (ομερτά) της ιταλικής μαφίας παρά σε μια διεθνή επιχείρηση υπό την εποπτεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Για τους διοργανωτές των κινητοποιήσεων που πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα εναντίον της υδρόλυσης, ακόμη και αν δεν σημειωθεί (ή αν δεν αναφερθεί, όπως λένε χαρακτηριστικά) κάποιο ατύχημα, η πειραματική διαδικασία της υδρόλυσης εν πλω αποτελεί απλώς το πρώτο βήμα για την εκ νέου μετατροπή της ευρύτερης περιοχής σε μια θαλάσσια χωματερή τοξικών και ραδιενεργών ουσιών.



* Καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, τρία σκάφη ετοιμάζονταν να αποπλεύσουν από την Κρήτη για να εντοπίσουν το «Cape Ray» και τον στόλο που το συνοδεύει σε μια συμβολική κίνηση διαμαρτυρίας.



…………………………………………….



Info

Δείτε



Black Hawk Down

Η χολιγουντιανή ανάγνωση της αμερικανικής στρατιωτικής πανωλεθρίας στη Σομαλία, που άφησε τη χώρα ακυβέρνητη για τουλάχιστον δύο δεκαετίες.



Διαβάστε



Gomorrah

Το βιβλίο του Ρομπέρτο Σαβιάνο περιγράφει την ταφή τοξικών αποβλήτων από την Καμόρα όχι στη θάλασσα αλλά σε περιοχές της Καμπανίας αριστερη αντεπιθεση



Πηγή:Εφημερίδα των Συντακτών

Οργή σε όλη την Ελλάδα προκάλεσε η απόφαση της διοίκησης της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης να κλείσει τα δύο από τα τρία εναπομείναντα εργοστάσια ζάχαρης, στις Σέρρες και την Ορεστιάδα. 

Η απόφαση της διοίκησης, κατόπιν εισήγησης της «εθνικής μας» εταιρείας συμβούλων Κάντορ που κάλυψε τεχνοκρατικά μια ειλημμένη απόφαση, έγινε δεκτή με αγανάκτηση, παρότι δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία, λόγω των καταστρεπτικών αποτελεσμάτων που θα έχει για δεκάδες χιλιάδες οικογένειες. 



Το κλείσιμο των δύο εργοστασίων, που δείχνει πόσο κενές περιεχομένου και παραπλανητικές είναι οι μεγαλοστομίες περί «success story», «επιστροφής στην ανάπτυξη» κι άλλα τέτοια που δεν αφήνει ευκαιρία να πέσει κάτω και να μη τα ξεστομίσει ο πρωθυπουργός, θα αυξήσει περαιτέρω την ανεργία, θα οξύνει την τάση εγκατάλειψης του Έβρου και θα επιτείνει την ερήμωση της υπαίθρου. Παρόλα αυτά θα έχει και κερδισμένους: Τους Γερμανούς και Γάλλους βιομηχάνους που θα καλύψουν τάχιστα το κενό της ΕΒΖ.



«Για να κατανοήσουμε τι οδήγησε στην απόφαση για το κλείσιμο των δύο εργοστασίων της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, πρέπει να πάμε αρκετά χρόνια πίσω, στο 2006. Εκείνη την χρονιά στο πλαίσιο της επαναδιαπραγμάτευσης του κανονισμού ζάχαρης με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η ελληνική κυβέρνηση, με υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης τον Ευ. Μπασιάκο, προέβη σε μια καταστροφική διαπραγμάτευση που ως αποτέλεσμα είχε να μειωθεί η ελληνική ποσόστωση στην παραγωγή ζάχαρης σχεδόν στο μισό: Από 320.000 τόνους ζάχαρης, στους 158.000 τόνους», αναφέρει στα Επίκαιρα ο Πέτρος Χασανίδης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ορεστιάδας και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των εργαζομένων στην ΕΒΖ.

Στο ναδίρ η αυτάρκεια

Με βάση όσα αναφέρονται στην έκδοση της ΠΑΣΕΓΕΣ, με τίτλο Αυτάρκεια αγροτικών διατροφικών προϊόντων (Αύγουστος 2012) η ετήσια κατανάλωση ζάχαρης το 2011 ανήλθε σε 268.220 τόνους. Στην ίδια έκδοση επίσης διακρίνεται ένα «τραγικό» ρεκόρ που διατηρεί το συγκεκριμένο προϊόν. 



Στη ζάχαρη παρατηρείται η χαμηλότερη αυτάρκεια (λόγος παραγωγής προς κατανάλωση) ύψους μόλις 14%, όταν ο μέσος εθνικός όρος για μια λίστα 28 προϊόντων φυτικής παραγωγής που έχει συγκροτήσει η Συνομοσπονδία Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισμών ανέρχεται στο 95,8%! Στην αντίθετη άκρη από την ζάχαρη βρίσκεται το ρύζι με αυτάρκεια ύψους 171,36%! Οι επιδόσεις της ζάχαρης είναι «τραγικές» γιατί μόλις έναν χρόνο πριν, το 2010, η αυτάρκεια έφτανε το 48,28% (σχεδόν τετραπλάσια) με την παραγωγή να φτάνει τους 155.270 τόνους, ενώ το 2011 η παραγωγή μειώθηκε κάθετα (κατά τρία τέταρτα) στους 38.270 τόνους.



Μέχρι το 2006 δε (πριν κλείσουν τα πρώτα δύο εργοστάσια της Λάρισας και της Ξάνθης, στο πλαίσιο ενός ηλίθιου σχεδίου μετατροπής τους σε εργοστάσια παραγωγής βιοκαυσίμων), η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης δεν κάλυπτε την κατανάλωση μόνο της Ελλάδας αλλά και όλων των Βαλκανίων.



«Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου αν καταλάβαινε τι διακυβευόταν σε εκείνες τις διαπραγματεύσεις κι αν για παράδειγμα υιοθετούσε και υπερασπιζόταν τις προτάσεις που είχε καταθέσει η διοίκηση της ΕΒΖ, δεν θα φτάναμε σήμερα σε αυτό το σημείο», συνεχίζει ο Πέτρος Χασανίδης.



Μάλιστα κοινό μυστικό είναι πως αν κλείσουν αυτά τα εργοστάσια, θέμα χρόνου θα είναι μετά να κλείσει και το τελευταίο εργοστάσιο στην Ελλάδα, στο Πλατύ Ημαθίας, φτάνοντας έτσι στην τελευταία πράξη του δράματος με την Ελλάδα να μην παράγει ούτε ένα κόκκο ζάχαρης και να εισάγει από το εξωτερικό όλη την κατανάλωσή της.



Η τεχνοκρατική ωστόσο αιτιολόγηση του λουκέτου θέλει το υψηλό κόστος παραγωγής να μην επιτρέπει την συνέχιση της λειτουργίας, των δύο εργοστασίων της ΕΒΖ. «Η βιομηχανία ζάχαρης είναι φτιαγμένη, εξ αρχής, για μεγάλη παραγωγή.



Το 2009, μετά από δύσκολη διετία και μετά από την πίεση των αγροτών παραγωγών τεύτλου και των εργατών που απασχολούνται στο εργοστάσιο, δόθηκε καλύτερη τιμή στο τεύτλο, σπάρθηκαν περισσότερα χωράφια, η παραγωγή ήταν μεγαλύτερη όπως κι η μισθοδοσία που διπλασιάσθηκε και το κόστος έφτασε περίπου στα 650 ευρώ το τόνο.



Σήμερα η αιτία για το υψηλό κόστος, περίπου στα 1.000 ευρώ τον τόνο, βρίσκεται στην μικρή παραγωγή. Το κόστος μάλιστα εκτινάχθηκε παρότι η μισθοδοσία αντιστοιχούσε στο ένα τρίτο της προηγούμενης χρονιάς.



Το συμπέρασμα είναι πως για να επιβιώσει η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης χρειάζεται μεγάλη κλίμακα παραγωγής. Όσο περισσότερο παράγει τόσο φθηνότερο είναι το προϊόν». Επομένως, η διοίκηση της ΕΒΖ ας μην επικαλείται το υψηλό κόστος παραγωγής, γιατί είναι αποτέλεσμα των δικών της επιλογών. Κι όχι μόνο αυτό…

Εμμονή το ξεπούλημα

«Από το 2009 και μέχρι σήμερα όλες οι διοικήσεις που ανέλαβαν ασχολούνταν με ένα και μόνο θέμα: πώς θα πουλήσουν την ΕΒΖ. Δεν υπήρξε κανένα σχέδιο για την ανάπτυξη της εταιρείας ή και τον εκσυγχρονισμό της. Μοιραία έτσι ήρθε η απαξίωση, όπως και οι 3 αποτυχημένοι διαγωνισμοί για την πώληση της εταιρείας».



Το θα σημάνει για την περιοχή το κλείσιμο του εργοστασίου στην Ορεστιάδα, ρωτήσαμε τον Πέτρο Χασανίδη. «Η Ορεστιάδα ποτέ δεν θα είχε την σημερινή της ανάπτυξη αν δεν υπήρχε το εργοστάσιο της ΕΒΖ. Θα το καταλάβετε με ένα παράδειγμα: το 1975, με τα έσοδα από 100 στρέμματα τεύτλων, δηλαδή 100-120.000 δραχμές αγόραζες ένα διαμέρισμα.



Ειδικά τις δεκαετίες ’80 και ’90 το εργοστάσιο αποτέλεσε τον κύριο πνεύμονα ανάπτυξης για όλο το νομό, όχι μόνο την πόλη. Εμείς υπολογίσαμε ότι με παγωμένες τιμές από το 1975 μέχρι σήμερα αυτό το εργοστάσιο έχει αφήσει στην περιοχή 1,5 δις. ευρώ ή 40 εκ. σε ετήσια βάση. Κι όλα αυτά χωρίς να έχει κοστίσει στον έλληνα φορολογούμενο η ΕΒΖ ούτε ένα ευρώ».



Οι επιπτώσεις από το κλείσιμο των εργοστασίων στις Σέρρες και την Ορεστιάδα δεν θα περιοριστούν μόνο στους 60 και 45 (από 260 πριν 5 χρόνια) εναπομείναντες εργάτες, αντίστοιχα. Πολλές εκατοντάδες ακόμη είναι οι εποχιακοί εργαζόμενοι που έβρισκαν δουλειά στα εργοστάσια, οι αγρότες, οι μεταφορείς, οι γεωπόνοι ακόμη και τα συνεργεία επισκευής οχημάτων που ζούσαν από τους τζίρους της ΕΒΖ.



Με την ανεργία να βρίσκεται ήδη στο 50% στην Ορεστιάδα και ειδικά στους νέους «να ψάχνουμε για να βρούμε ποιοί έχουν ακόμη δουλειά», όπως λέει στα Επίκαιρα ο Π. Χασανίδης, είναι εμφανές ότι το κλείσιμο του εργοστασίου στην Ορεστιάδα θα σημάνει την οικονομική καταστροφή και την κοινωνική παρακμή της.



«Αυτό όμως που δεν έχουν κατανοήσει οι κυβερνώντες είναι ότι η Ορεστιάδα δεν είναι σαν οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ελλάδας. Υπάρχουν λόγοι εθνικού συμφέροντος για τους οποίους η Ορεστιάδα πρέπει να συνεχίζει να έχει οικονομική ζωή», συνεχίζει ο συνομιλητής μας. «Θα σας το περιγράψω με ένα παράδειγμα.



Ενώ στην Ορεστιάδα το εργοστάσιο ζάχαρης ήταν η τελευταία βιομηχανική μονάδα που είχε απομείνει στον βόρειο Έβρο, στην Αδριανούπολη της Τουρκίας κάθε εβδομάδα ξεφυτρώνει κι ένα εργοστάσιο. Υπάρχει αυτοκινητοβιομηχανία, υαλουργεία, εκκοκκιστήρια και τώρα μπαίνοντας επιθετικά στην καλλιέργεια τεύτλου και την παραγωγή ζάχαρης θέλουν να γίνουν αυτάρκεις σε ζάχαρη. Από μια έρημη πόλη που ήταν το 1922 με την ανταλλαγή, σήμερα ο πληθυσμός της φθάνει τους 250.000, ενώ ο πολεοδομικός της σχεδιασμός προβλέπει πως την επόμενη δεκαετία θα φιλοξενεί 1 εκ. κατοίκους».

Τρίβουν τα χέρια τους οι Γερμανοί

Το κλείσιμο των εργοστασίων της ΕΒΖ, 54 χρόνια μετά την ίδρυση της επιχείρησης από τον Κ. Καραμανλή με πρώτο στόχο να σταματήσει η εισαγωγική εξάρτηση της χώρας, δεν έχει μόνο χαμένους. «Η ΕΒΖ δεν κάλυπτε στο παρελθόν μόνο την ελληνική αγορά. Κάλυπτε κι όλα τα Βαλκάνια. Αυτό ήταν προς όφελος όλων γιατί η ΕΒΖ λόγω της κυρίαρχης θέσης της στην αγορά διαμόρφωνε και την τιμή σε πολύ χαμηλά επίπεδα, προς όφελος του καταναλωτή. Το αποτέλεσμα ήταν να έχουμε την φθηνότερη ζάχαρη σε όλη την Ευρώπη.



Τα τελευταία 3 χρόνια το πελατολόγιο της ΕΒΖ έχει εξασθενίσει προς όφελος των ανταγωνιστών της από την Γερμανία και την Γαλλία. Μάλιστα στην ελληνική αγορά οι Γερμανοί πουλούν με τιμές χαμηλότερες από τα επίπεδα της Γερμανίας, προσπαθώντας έτσι να αλώσουν την αγορά. Κι όταν κλείσει οριστικά η ΕΒΖ τότε οι τιμές θα πάρουν φωτιά», καταλήγει ο Π. Χασανίδης.



Το κλείσιμο των δύο εργοστασίων της Βιομηχανίας Ζάχαρης ήταν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της ελληνικής βιομηχανίας. Από το 2010 ακμαίες ελληνικές βιομηχανίες με πορεία δεκαετιών κατέβασαν ρολά, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την αρτοβιομηχανία Κατσέλης.



Ηχηρά ονόματα που πρωταγωνίστησαν στο ρέκβιεμ της ελληνικής βιομηχανίας (που έκλεισαν ή πρόκειται να κλείσουν) είναι επίσης η Χαλυβουργία του Ν. Μάνεση, η Φιλκέραμ Τζόνσον, η Καπνοβιομηχανία Γεωργιάδης, η Κόκα Κόλα που έχει ανακοινώσει την μεταφορά της στα Βαλκάνια, η ΛΑΡΚΟ, η αμυντική βιομηχανία (ΕΛΒΟ, ΕΑΣ) και πολλές άλλες.



Το τέλος της ελληνικής βιομηχανίας, που γίνεται ορατό δια γυμνού οφθαλμού από τα δεκάδες κλειστά εργοστάσια, πιστοποιείται από τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής βάσει των οποίων ο δείκτης βιομηχανικής παραγωγής το πρώτο τετράμηνο του 2014 κινούταν στο 70,4% των επιπέδων του 2005, ενώ ο κύκλος εργασιών στη βιομηχανία τον Απρίλιο του 2014 είχε μειωθεί κατά 4,6% σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2013 και κατά 9,8% σε σχέση με ένα χρόνο πριν, τον Απρίλιο του 2013.



Η βιομηχανική παραγωγή επομένως βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, συρρικνώνοντας απότομα τα θεμέλια της βιομηχανικής Ελλάδας, που ήταν απείρως πιο ασθενή σε σχέση με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά (9% η συμβολή στο ΑΕΠ, έναντι 15 στην Ευρώπη).

Αποβιομηχάνιση της Ελλάδας

Οι σημαντικότερες αιτίες για την αποβιομηχάνιση της Ελλάδας, που δεν μας επιτρέπει να ελπίζουμε σε αξιοσημείωτη πτώση της ανεργίας από το σημερινό επίπεδο του 27% για τα επόμενα χρόνια, πρέπει να αναζητηθούν στις ακόλουθες πέντε αιτίες:



Πρώτο, την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 και το ευρώ το 2001 που μπορεί να προκάλεσε την εισροή πακτωλών χρημάτων από τα διαρθρωτικά ταμεία, ευνοώντας την άνοδο του βιοτικού επιπέδου (που αποδείχθηκε πρόσκαιρη) στην παραγωγή όμως όξυνε στο έπακρο τον ανταγωνισμό οδηγώντας στο κλείσιμο πλήθος από βιομηχανίες, ενώ με τις ποσοστώσεις ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς οι βόρειες χώρες κι ειδικά η Γερμανία.



Δεύτερο, και σχετιζόμενο με το προηγούμενο, είναι το ακριβό ευρώ (1,3629 δολ. ΗΠΑ, αυξημένο κατά 4,34% σε σχέση με πέρυσι) που αποδεικνύεται συνεχές βαρίδι στα πόδια των εξαγωγικών βιομηχανιών, ακυρώνοντας ακόμη και τις οικονομίες στο κόστος παραγωγής που προκαλεί η μείωση του εργατικού κόστους ή της φορολογίας.



Τρίτη αιτία για την αποβιομηχάνιση, είναι η πτώση της καταναλωτικής ζήτησης. Η μείωση των μισθών (με τον σχετικό δείκτη να ανέρχεται για το πρώτο τρίμηνο του 2014 στο 73,3% του 2008) από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά που εφάρμοσαν μέχρι κεραίας τα μέτρα των Μνημονίων από το 2010 μέχρι σήμερα, οδήγησε την κατανάλωση στα Τάρταρα με αποτέλεσμα η βιομηχανία να μην μπορεί να στηριχθεί στην εσωτερική αγορά.



Τέταρτο, το υψηλό ενεργειακό κόστος (ανώτερο ακόμη και κατά 80% σε σχέση με την υπόλοιπη ΕΕ) που πλήττει ειδικά ενεργοβόρες βιομηχανίες, όπως η χαλυβουργία, αλουμίνιο, τσιμέντο και χημική βιομηχανία.



Πέμπτο, πλήγμα όχι μόνο στην βιομηχανία αλλά σε όλες τις επιχειρήσεις προκάλεσε η άνοδος του κόστους συμμόρφωσης με την εφορία, όπως προκλήθηκε από το φορολογικό χάος που έχει δημιουργηθεί την τελευταία τετραετία με την ψήφιση 80 φορολογικών νόμων και την έκδοση 800 ερμηνευτικών εγκυκλίων! Πρωταγωνιστές μάλιστα είναι όλοι αυτοί που ομνύουν στην ανάγκη απλοποίησης της φορολογίας…





ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

«Ο κόσμος ξεκίνησε χωρίς τον άνθρωπο και θα τελειώσει χωρίς αυτόν»

Claude Levi-Strauss

~~{}~~

(Προειδοποίηση: Αυτό το κείμενο δεν συστήνεται σε όσους πάσχουν από πνευματική αρτηριοσκλήρωση. Το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα αυτής είναι η αυταπάτη της κατοχής της αλήθειας.)

Ένα από τα θέματα που διαπραγματεύεται ο Πρίμο Λέβι στα βιβλία του είναι εκείνο της προέλευσης του Κακού. Δεν καταλήγει σε κάποιο συμπέρασμα, αφού είναι λογοτέχνης και η λογοτεχνία θέτει ερωτήματα και προβάλλει αντιφάσεις, δεν δίνει απαντήσεις.



Ο Λέβι αντιμετωπίζει το Κακό ως κάτι παράλογο και ταυτόχρονα συνυφασμένο με τη φύση του ανθρώπου, σαν να λέει: Είναι παράλογο πόσο παράλογα κακός μπορεί να είναι ο άνθρωπος.

~~{}~~

Ο Πρίμο Λέβι βίωσε το Κακό στη πιο διάσημη έκφανση του, το Άουσβιτς.



Ένα ερώτημα, το οποίο ίσως να κάνει πολλούς να δυσανασχετήσουν, είναι το εξής:



Γιατί ο ναζισμός θεωρείται το υπέρτατο Κακό;



Μήπως επειδή την ιστορία τη γράφουν οι νικητές;

~~{}~~

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και το Ολοκαύτωμα δεν επαρκούν για να δικαιολογήσουν την ταύτιση του Χίτλερ με τον Σάουρον.

Γιατί αυτές ακριβώς οι πρακτικές (πόλεμος και γενοκτονία) είναι εξαιρετικά συνηθισμένες στο ανθρώπινο είδος. Και δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στις σκοτεινές εποχές των βαρβάρων.



Οι ΗΠΑ είναι χτισμένες πάνω στα κόκαλα των Αμερινδιάνων (και των σκλάβων) και σίγουρα έχουν ξεκινήσει περισσότερους πολέμους από τους Ναζί.



Οι Βρετανοί εξοντώσανε μέχρι τελευταίου τους Τασμανούς και μεγάλο μέρος από τους Αβορίγινες της Αυστραλίας.



Γάλλοι, Γερμανοί, Πορτογάλοι, Ολλανδοί, Ιάπωνες, όλοι επεκτάθηκαν δολοφονώντας μαζικά.



Στη γειτονιά μας είχαμε τη γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων και -πιο πρόσφατα- τη διπλή καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας.

Η μεγαλύτερη (σε αριθμό θυμάτων) γενοκτονία ήταν εκείνη του Σταλινισμού.



Ο Μάο και ο Πολ Ποτ, οι Χούτου, οι Κινέζοι στο Θιβέτ, οι Βραζιλιάνοι στον Αμαζόνιο, η πρόσφατη ιστορία βρίθει από γενοκτονίες (διαβάστε το παλιότερο κείμενο Γενοκτονία).

~~{}~~

Μια κοινή παράμετρο σε όλες τις γενοκτονίες είναι το Κράτος.



Προσέξτε! Το ισχυρό κράτος, που επιβάλλεται στα πιο αδύναμα κράτη ή εθνότητες ή μειονότητες.



Όπως συμβαίνει τα τελευταία πενήντα χρόνια στην Παλαιστίνη.



Δεν είναι οι Εβραίοι εν γένει που σκοτώνουν, όπως δεν είναι και οι Αμερικάνοι που βομβαρδίζουν αφειδώς τον πλανήτη (ή ενισχύουν τις εμφύλιες συρράξεις), αλλά τα κράτη τους.

~~{}~~

Εδώ έγκειται άλλη μια αντίφαση: Η προέλευση του Κακού είναι το Κράτος;



Και το Κράτος τι είναι; Κάτι το μεταφυσικό, μια δομή αυτόνομη, πέρα από τον άνθρωπο;

Υπάρχει Κράτος χωρίς ανθρώπους; Υπάρχει Αμερική (ΗΠΑ) χωρίς Αμερικάνους;



Θα ήταν αφέλεια εκ μέρους κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου να ισχυριστεί ότι το Κακό θα αφανιστεί αν εξαλειφθούν τα Κράτη (ή ο νεοφιλελευθερισμός). Γιατί το Κακό υπάρχει πολύ πριν από αυτά.

~~{}~~

Κάποιοι πιστεύουν ότι το Κακό είναι στη φύση του ανθρώπου.



Κάποιοι άλλοι ότι είναι έξη, ότι μαθαίνει να ζει με αυτό, λόγω του περιβάλλοντος.



Ερώτηση: Έχουμε το Κακό στο DNA μας ή είναι κάτι επίκτητο, δημιούργημα της φαύλης κοινωνίας;



Να επιχειρήσω μια εξοργιστική υπόθεση:



Ίσως τίποτα από τα δύο, ούτε εγγενές ούτε επίκτητο. Γιατί δεν υπάρχει Κακό.

~~{}~~

Τις προάλλες παρακολούθησα ένα ντοκιμαντέρ για τους χιμπαντζήδες (τους Τρωγλοδύτες, τους βίαιους, γιατί υπάρχουν και οι χίπηδες Μπονόμπο).

Μια ομάδα χιμπατζήδων ξεκίνησε μια επιχείρηση κατάληψης νέων εδαφών. Μπήκαν προσεκτικά και αθόρυβα στην περιοχή μιας άλλης ομάδας και την κατάλληλη στιγμή τους επιτέθηκαν. Δεν υπήρχε προειδοποίηση ούτε οίκτος.



Οι αμυνόμενοι (λιγότεροι και πιο αδύναμοι) αιφνιδιάστηκαν και νικήθηκαν. Οι περισσότεροι πρόλαβαν να αποχωρήσουν (έγιναν πρόσφυγες!), αφού οι χιμπαντζήδες δεν κατέχουν την τέχνη του πολέμου ούτε είναι δεμένοι με την «πατρίδα» τους. Χιμπαντζήδων Τρωγλοδυτών πάσα γη τάφος.



Οι επιτιθέμενοι κατάφεραν να σκοτώσουν ένα μικρό. Αυτό το κομμάτιασαν και όλοι έφαγαν από τη σάρκα του.



Ο Αττένμπορο, ο αφηγητής του ντοκιμαντέρ, αναφέρει ότι οι χιμπαντζήδες δεν είναι σαρκοφάγοι, οπότε είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τη σκοπιμότητα του κανιβαλισμού.



Η επίθεση γίνεται για την κατάκτηση εδαφών, για την τροφή, αυτό είναι φυσικό. Και ενώ ο κανιβαλισμός φαντάζει παράλογος, είναι κι αυτός φυσικός, αφού όλα όσα συμβαίνουν, ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τα κατανοήσουμε, είναι μέρος της φύσης -και τίποτα δεν υπάρχει πέρα από αυτήν.

~~{}~~

Είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι το χειρότερο ζώο. Αυτή η πεποίθηση είναι λανθασμένη, απόρροια του αρνητικού ανθρωποκεντρισμού.



Ο άνθρωπος δεν είναι το περιούσιο ζώο ούτε όμως και το χείριστο ζώο.



Είναι μόνο ένας ζωντανός οργανισμός, μέρος του χαοτικού υπερσυστήματος της Γαίας, η οποία με τη σειρά της ίσως να είναι μια απειροελάχιστη απιθανότητα του μέγιστου συστήματος του σύμπαντος.



Το Σύμπαν, όπως και η Γαία, η Γη, η Φύση, δεν έχει προτιμήσεις. Στη Φύση δεν υπάρχει Καλό ή Κακό ούτε και κάτι το παραφύσιν.

Υπάρχει μόνο εύθραυστη ισορροπία, η οποία συντηρεί τη ζωή.



Η ζωή η ίδια δεν είναι θέμα προσαρμοστικότητας, αλλά αποτέλεσμα μιας χαοτικής πραγματικότητας, την οποία είναι δύσκολο έως αδύνατο να κατανοήσουμε με τη λειψή μας νόηση.

~~{}~~

Όμως (και εδώ υπεισέρχεται μισή ελπίδα για την ανθρωπότητα) ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που μπορεί να αντιλαμβάνεται την αντίφαση της φύσης του.



Και αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα: Είναι στη φύση του ανθρώπου να ξεπεράσει τη φύση του;



Θα καταφέρει να κατανοήσει, να τιθασέψει, να χρησιμοποιήσει το παράλογο, την αντίφαση, το Χάος που χορεύει μέσα του για να προχωρήσει;



Ή θα καταποντιστεί μέσα σ” αυτό;

~~{}~~

Βρισκόμαστε σε οριακό σημείο και η τελική απάντηση θα δοθεί στον αιώνα μας, στον 21ο αιώνα. Αν συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο δεν θα επιβιώσουμε πέρα από το 2100. Η Γη δεν μας χωράει και καθώς καταστρέφουμε αυτή την ισορροπία θα αυτοεξοντωθούμε.

Μόνο ένα άλμα (επιστήμης, τεχνολογίας, ηθικής, πολιτικής, οικολογίας) μπορεί να μας σώσει από το «Κακό» που μας σπρώχνει στον αφανισμό.



Τι θα είναι αυτό το άλμα;



Ο υποφαινόμενος ποντάρει στην επιστήμη.

Ακούω τα δικά σας στοιχήματα. Τώρα που γυρνάει. Τι μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από τον εαυτό της;

ΠΗΓΗ:

sanejoker.info

«We don't like samba»: Η ομάδα CIS Berlin δημιούργησε ένα ντοκιμαντέρ για τη Βραζιλία πίσω από τα στερεότυπα: για την εξέγερση του 2013, τις φαβέλες, την αντίδραση στο Μουντιάλ και τη μεταφορά αυτών των πολύμορφων κινημάτων στο κεντρικό πεδίο του ταξικού ανταγωνισμού.

Την ώρα που ο πλανήτης πανηγύριζε για το Μουντιάλ, μια άλλη Βραζιλία αντιστεκόταν στη μοίρα της ανισότητας και των διακρίσεων πάσης φύσεως -και η ομάδα CIS Berlin ολοκλήρωνε τη δημιουργία του ντοκιμαντέρ «We don’t like samba» για τους κοινωνικούς αγώνες στη χώρα, που ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2013 με την εξέγερση ενάντια στις αυξήσεις στα εισιτήρια των αστικών λεωφορείων.





Watch We don't like Samba (Greek) in Activism & Non-Profit  |  View More Free Videos Online at Veoh.com





ΠΗΓΗ:

Εφημερίδα των Συντακτών

Για όποιον δεν το έχει καταλάβει, φέτος θα φτάσουμε τα είκοσι εκατομμύρια τουρίστες. Βέβαια, είναι κομματάκι δύσκολο να μην το έχει καταλάβει όποιος μιλά και διαβάζει ελληνικά, διότι όποτε κι αν ανοίξεις την εφημερίδα, την τηλεόραση ή τον υπολογιστή μόνο αυτήν την είδηση διαβάζεις κι ακούς.

Άλλωστε, όλα τα άλλα στην Ελλάδα πάνε γαμάτα, και το μόνο που απέμεινε για να ολοκληρώσουμε την ευτυχία μας είναι να ξεπεράσουμε τα 20 εκατομμύρια τουρίστες.



Δυστυχώς, όμως, για την ελληνική κυβέρνηση και τα κανάλια, οι τουρίστες δεν είναι αιγοπρόβατα ή κατσίκια για να τα μετράς με το κεφάλι παρότι μοναδικός σκοπός μας είναι να τους αρμέξουμε – κυριολεκτικά και μεταφορικά, ανάλογα με τα γούστα του καθενός.



Στα νησιά και τις τουριστικές περιοχές τα πάντα τιγκάρουν, οι κρατήσεις είναι στο κόκκινο, όμως οι περισσότεροι μαγαζάτορες βαράνε μύγες. Οι τουρίστες που έρχονται στην Ελλάδα δεν έχουν σκοπό να ψωνίσουν, αλλά να φάνε, να πιουν και να γαμήσουν όσο πιο φτηνά γίνεται.



Σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι κλείνουν τα λεγόμενα all inclusive πακέτα, τα οποία περιλαμβάνουν τα πάντα σε εξευτελιστικές τιμές. Μιλάμε για πολύ εξευτελιστικές τιμές. Μέχρι κι ένα πεντάευρω τη μέρα το δωμάτιο στο νησί φτάνουν, αν κάνεις τη διαίρεση.



Το ίδιο συμβαίνει και στην Αθήνα, όπου όλοι περίμεναν πως με τα ανοιχτά μαγαζιά την Κυριακή θα έρθει η Σουδέζα να κάνει την προίκα της στην Ερμού, όμως εκείνη κι όλοι οι φίλοι της προτίμησαν να πάνε βόλτα στην Ακρόπολη και μετά για κάνα μπάνιο στο Σούνιο.



Δεν είναι διόλου υπερβολικό να πούμε ότι περισσότεροι τουρίστες ήταν μαζεμένοι να δουν από περιέργεια τους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για τα ανοιχτά καταστήματα τις Κυριακές, παρά όσοι αποφάσισαν τελικά να ψωνίσουν μόλις τέλειωσαν οι συγκεντρώσεις. Μόνο κάτι νεοδημοκράτες και ο Τζήμερος ήταν την Κυριακή στην Αθήνα και φώναζαν ότι τους τέλειωσε η ζάχαρη αλλά δεν τους επιτρέπεται να αγοράσουν άλλη.



Η κυβέρνηση είναι εξαιρετικά θορυβημένη από την τσιγκουνιά των τουριστών καθώς κι από την απροθυμία τους να πάνε να κλειστούν σε ένα Mall σαν τους χιλιάδες μαλάκες Έλληνες που το κάνουν κάθε τρεις και λίγο.



Μάλλον οι ξένοι γνωρίζουν καλύτερα ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα με 340 μέρες το χρόνο ήλιο, και πως αν ήθελαν να κλειστούν μέσα θα έμεναν στη χώρα τους που έχει σκατόκαιρο.



Εξαιτίας της κατάστασης αυτής, ο υπουργός Ανάπτυξης κι επίτιμος υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Δένδιας, πρότεινε στην κυβέρνηση την εφαρμογή της δήλωσης καταναλωτικών φρονημάτων για κάθε αλλοδαπό τουρίστα.



Σύμφωνα με το μετρό αυτό, οποιοσδήποτε εισέρχεται στη χώρα για τουρισμό θα είναι υποχρεωμένος να δηλώνει το ακριβές ποσό που προτίθεται να ξοδέψει για ψώνια και φαΐ (εκτός ξενοδοχείου). Κατά την έξοδο του από την Ελλάδα θα προσκομίζει τον κατάλληλο αριθμό αποδείξεων και θα πηγαίνει στην ευχή της Παναγίας.



Αν δεν ψωνίσει όσα δήλωσε τότε θα πληρώνει τη διαφορά στην εφορία, αφού πρώτα βγάλει ΑΦΜ και ΑΜΚΑ δίχως ομως να του εξηγήσουμε τίποτε για τις προβλεπόμενες διαδικασίες στα γκισέ του δημοσίου. Αυτή θα είναι και η πραγματική του τιμωρία.



Απαραίτητη προϋπόθεση στο μέτρο αυτό είναι η κατανάλωση τουλάχιστον 50 ευρώ τη μέρα ανά κεφάλι. Όποιος δηλώσει χαμηλότερο ποσό θα απελάσσεται από τη χώρα με τον χαρακτηρισμό του χλιμίτζουρα.



Με τον τρόπο αυτό τα μαγαζιά με είδη δώρων και προικών, τα εστιατόρια και τα μπαρ θα είναι γεμάτα από κόσμο που και θα ψωνίζει, και θα ζητάει αποδείξεις. Διπλό λοιπόν το καλό για την ελληνική οικονομία, χωρίς ιδιαίτερο κόπο.



(Μέχρι πριν λίγα χρόνια οι Έλληνες τουρίστες ήταν οι καλύτεροι και ποιοτικότεροι πελάτες. Ξόδευαν περίπου έναν μισθό για 10 μέρες διακοπών κι άφηναν καλό χρήμα όπου κι αν πήγαιναν. Πλέον, οι Έλληνες δεν έχουν λεφτά να πάνε διακοπές και περιμένουμε από τα 18χρονα που θέλουν να τα γαμήσουν όλα, να παραγγείλουν δυό χωριάτικες, τρεις πατάτες, δύο κολοκυθάκια τηγανητά, ένα τζατζίκι, τρία κιλά παϊδάκια και μια ντουζίνα μπύρες για τέσσερα άτομα)

(Κάποτε πολλοί ταρίφες γδέρνανε τους ξένους για μια διαδρομή 20 λεπτών. Σήμερα οι ξένοι παίρνουν το μετρό και τα λεωφορεία για να μετακινηθούν, και οι ταρίφες παίζουν τέτρις με τα αυτοκίνητά τους στις αυτοσχέδιες πιάτσες)



(Πριν μερικές μέρες στο Κατάκολο έφτασε ένα κρουαζιερόπλοιο και κάτι παλικάρια έβαλαν παραδοσιακές στολές και χόρευαν μπροστά στην μπουκαπόρτα. Οι τουρίστες από το κατάστρωμα τους πέταγαν καθρεφτάκια και χάντρες)



(20 εκατομμύρια τουρίστες το χρόνο χτυπάει μόνη της η Βενετία. Κι αυτή δεν είναι κράτος, αλλά μια γαμημένη πόλη – που βουλιάζει κιόλας)

Πολύφημος

Λαμπερές παραλληλόγραμμες οθόνες κατακλύζουν τις ζωές μας. Πόρτες σε μια διάσταση παράλογη, απάνθρωπη, κι όμως απίστευτα αληθινή. Σχισμές και ρήγματα ανάμεσα στη πραγματικότητα και τον εφιάλτη.



Ανθρωπόμορφα τέρατα σε παράθυρα μας βομβαρδίζουν συνεχώς με ασήμαντα καλέσματα σε ασήμαντες δοξασίες, με ασήμαντους ανθρώπους. Ανθρώπους που επέλεξαν να γίνουν οι φορείς της πιο απίστευτης ασημαντότητας.



Μας ποτίζουν καθημερινά με τα συστατικά της απάθειας, της υποταγής, του παραλογισμού, της τυφλής πίστης στις πιο απάνθρωπες δοξασίες. Εκατομμύρια εικόνες νεκρές και λέξεις κενές νοήματος, ουρλιαχτά φανατισμένων οπαδών, μειλίχιες προτροπές εθνοσωτήρων, αποκαλυπτικές προφητείες κάθε παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς, θωπευτικές καταναλωτικές παροτρύνσεις.



Και μεις, κάπου ανάμεσα στον βιοπορισμό και την ανυπαρξία μας, αναμασάμε την ασημαντότητα του θεάματος, προσκυνάμε την μεγαλειότητα της εικόνας, του φαίνεσθαι, του ειδώλου ενός παραμορφωτικού φακού, μιας επιβαλλόμενης αντίληψης.



Συμφωνώντας ή διαφωνώντας με τα κελεύσματα της παράνοιας, υποτάσσουμε σχεδόν όλοι άκριτα την θέση μας, στους κανόνες ενός στημένου παιχνιδιού. Στρατευόμαστε σε αντίθετα στρατόπεδα που πιστά υπηρετούν τον ίδιο ακριβώς σκοπό. Αναγωγή του ασήμαντου σε σημαντικού, καταδίκη του σημαντικού σε αιρετικό.



Έτσι, οι νεκροί μας γίνονται εμπόρευμα για αναλύσεις στα τηλεπαράθυρα, οι αντιπαραθέσεις τρόπος αποδοχής του μοιραίου. Στατιστικές και νούμερα, νομοθετήματα, συνθήματα, άρθρα και συνεντεύξεις, αναλύσεις, ειδήσεις. Πονήματα ηλιθίων, φανατικών υπαλλήλων, δήθεν διανοούμενων πουλημένων γραφιάδων, αναίσχυντων φερέφωνων, αποτελούν την καθημερινή μας ενασχόληση στην ηλίθια συμμετοχή μας στην ανάδειξη του πιο εύκολου θύματος στη πιο σημαντική προπαγάνδα του συστήματος. Αυτή της ίδιας της ασημαντότητας.



Και κάθε μέρα, λίγο λίγο, η ασημαντότητα κυριεύει τα νοήματα, επικαλύπτει τη φρίκη, στραγγαλίζει τη λογική, κυριαρχεί στο λόγο και τις πράξεις μας. Και όσο επιμένουμε να εθελοτυφλούμε, όσο παίζουμε το δικό τους παιχνίδι, τόσο καταδικάζουμε με τη στάση μας την ίδια μας την ζωή στην απόλυτη ασημαντότητα.



Κι όταν η ζωή γίνεται ασήμαντη, τίποτα πια δεν έχει σημασία, κανένα έγκλημα αρκετά σοβαρό, καμιά καταστολή αρκετά βίαιη, καμιά φυλακή αρκετά αποκρουστική, καμιά φτώχεια αρκετά εφιαλτική, κανένας θάνατος αρκετά οδυνηρός. Όταν η ζωή γίνεται ασήμαντη, το ίδιο γίνεται και το μέλλον, γιατί το μόνο μέλλον που είναι σημαντικό, είναι αυτό της ζωής.



Το μόνο πιο σημαντικό απ’ τη ζωή, είναι η ελεύθερη και γεμάτη αξιοπρέπεια ζωή.



Ας σκοτώσουμε λοιπόν την ασημαντότητα, αρνούμενοι να παραχωρήσουμε αυτά που κάνουν τη ζωή μας σημαντική.



Αξιοπρέπεια και ελευθερία.



Methexis Erratum

Κατά χιλιάδες έσπευσαν, για να προλάβουν, οι γονείς ανήλικων παιδιών, να καταθέσουν μια αίτηση μπας και πάρουν τα βλαστάρια τους στο νέο talent show του Antenna ‘’The voice kids’’.

Κάθε, ή σχεδόν κάθε, ελληνική οικογένεια έχει την εντύπωση προφανώς ότι στο σπίτι της κατοικοεδρεύει μια μικρή Μαντόνα ή ένας μικρός Μάικ Τζάκσον, που χάρη στον Άντεννα θα αναδείξει το ταλέντο του, θα γίνει πανελλήνια γνωστό και κυρίως θα λύσει το οικονομικό πρόβλημα της οικογένειας που είναι οξύ τώρα στην κρίση.



Η ευκολία με την οποία η ελληνική οικογένεια ‘’εκπορνεύει’’ τα τέκνα της είναι εντυπωσιακή. Πριν μερικά χρόνια ήταν σαφώς λίγοι οι γονείς που καμάρωναν στις κάμερες των επαρχιακών καλλιστείων για τις κόρες τους που περπατούσαν ημίγυμνες σε αυτοσχέδιες πασαρέλες μπροστά σε πεινασμένα μάτια θαμώνων.



Ο κόσμος εκείνος πολλαπλασιάστηκε και η τηλεόραση νίκησε όλες τις αντιστάσεις. Δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι κάθε σπίτι είναι ένα μικρό εν δυνάμει Χόλιγουντ, ότι στον ήλιο της δημοσιότητας μοίρα έχει ο καθένας. Και πως ο σίγουρος επαγγελματικός προσανατολισμός δεν έχει να κάνει πια με σπουδές, ιδανικά, γνώση, αλλά με το να λες καλά το τελευταίο σουξέ της Πάολα, να κουνάς το χέρι με χάρη σα τη Βανδή, να ντύνεσαι λίγο φτηνούτσικα και να πουλάς τσαχπινιά και ας είσαι μόλις δέκα.



Να μη σε νοιάζει τι θα υποστεί το παιδί μετά ή και κατά τη διάρκεια του talent show, από την ομήγυρη, το σχολικό περιβάλλον, τη γειτονιά. Η αδυναμία του να διαχειριστεί τη δόξα ή την απόρριψη, την υπερέκθεση και την αναγνωρισιμότητα, το πρόσκαιρο σουξέ και την πίκρα αργότερα της λησμονιάς.



Η ελπίδα του να ‘’ξελασπώσουμε’’ όλοι οδηγεί αυτούς τους χιλιάδες να τρέχουν σαν τρελοί να συμπληρώσουν την αίτηση. Το μετά δεν απασχολεί κανέναν. H απώλεια της κανονικότητα της παιδικής ηλικίας, το απότομο μεγάλωμα, η προβληματική συμπεριφορά που θα αναπτύξουν απέναντι σε συνομήλικους και φυσικά μεγαλύτερους, η βίαιη ένταξη τους σε ένα κόσμο ενηλίκων, τα εκατοντάδες παιδιά θαύματα του παγκόσμιου σινεμά που κατέληξαν προβληματικοί ενήλικες.



Αυτά είναι πταίσματα. Ας πάρει το δεκάρι στην επιτροπή και μετά θα σκεφτούμε, αν σκεφτούμε, τι κάνουμε. Οι παλιές μαϊμούδες και αρκούδες που χόρευαν με παραγγελιές στα πανηγύρια και με το καμιτσίκι του αφέντη τους βρήκαν τη μεταμοντέρνα τους συνέχεια. Και χωρίς να χρειαστεί να ψάξει κάνεις στο δάσος πρωταγωνιστή.





Του Γιώργου Τούλα για το parallaximag.gr